روزها و ساعت‌هام تو اين اتاق، تنها، پاي اين كامپيوتر، تو اينترنت، بين فايل‌ها و نوشته‌ها دارن مي‌گذرند.
و اين كارها با وجود خسته كننده و تكراري بودنشان، همه‌ي دارايي من‌اند. چون دنياي واقعي را از يادم مي‌برند.
چون يادم مي‌ره قرار بود چي بشم. اين روزا، اينترنت برام شده يك مُسكن با دوز بالا كه نشئگي‌اش، خماري نبودهاي دنياي واقعي را از يادم مي‌بره...