خيلی وقت بود كه مجموعه داستان «من قاتل پسرتان هستم» نوشته‌ی احمد دهقان، تو كتابخانه‌ام بود و فرصتي براي خواندنش نداشتم. امروز بالاخره فرصتی پيش آمد و خواندمش.
اين مجموعه شامل ده داستان با نام‌های «مسافر»، «بلدرچين»، «زندگی سگی»، «تمبر»، «بليت»، «پری دريايی»، «من قاتل پسرتان هستم»، «بازگشت»، «بن‌بست» و «پيشكشی» است.
بزرگترين تفاوت اين مجموعه با ساير داستان‌های درباره جنگ، زاويه ديد جديد احمد دهقان نسبت به اين مقوله در ايران است.
در اين مجموعه هيچ نشانی از تقدس‌گرايی‌های هميشگی نيست. شخصيت‌های اين مجموعه برخلاف تصوير رايج در داستان‌ها و فيلم‌ها نه عاشق شهادتند، نه دلباخته‌ی رشادت و از خودگذشتگی. آن‌ها تنها قربانيان جنگی ناخواسته‌اند.
از ميان داستان‌های اين مجموعه، دو داستان «تمبر» و «من قاتل پسرتان هستم» برتری محسوسی نسبت به ساير داستان‌های مجموعه دارند.
خصوصا داستان «تمبر» كه به نظرم بهترين و پرداخت شده‌ترين داستان اين مجموعه است.
شايد بزرگترين مشكل اين مجموعه، ناهمگونی داستان‌ها باشد. هر چند كه رويكرد تمام داستان‌ها، موضوع جنگ است. اما فكر می‌كنم با حذف حداقل 3 داستان، «من قاتل پسرتان هستم» مجموعه‌‌ی منسجم‌تری می‌شد.